هر شب خيال ميكنم دارمَت...كنارِ خودم...برايت چاى ميريزم وشروع ميكنم از روزمرگى هايم سخن گفتنهر روزچشم باز ميكنمچاىِ يخ كرده ات را سر ميكشمو با نداشتنت خيلى منطقى كنار مى آيماين زندگىِ منِ بعد از توست

حرفمان كه ميشد،استرس تمامِ وجودم را فرا ميگرفت...نكند از دستش بدهم؟نكند من بمانم و كوهى از خاطره؟نكند منى كه بعدِ عمرى دل باختم،بشكند دلم!نكند تمامِ دو نفره هايمان را با ديگرى تكرار كند؟تماس هايم بى پ